تو نميداني که روزگار چقدر کوتاه است
و چراغهاي خوشبختي ديري نمي پايند
 وهميشه نميتوان شانه به شانه دوست در اران قدم زد
و سيبها وپرنده هايي را که روي شاخه هانشسته اند تا آخرشمرد.
هميشه نميتوان دست دوست راگرفت وبه تماشاي قله هايي بردکه دردوقدمي خداايستاده اند.
تو نميداني که ممکن است ناگهان درميانه راه گردبادي عظيم همه چيزرا درهم پيچيده
 و اثري ازحرفهاي قشنگ ونگاههاي خاطره انگيز نماند.
نه تو اينها رانميداني
که اگرميدانستي حتم داشتم حتي يک لحظه هم مرا با غمهايم تنها نميذاشتي
 و دلت نمي آمد که تازه ترين شعرهايم رانخواني.
کاش ميدانستي که هرقطره باران آينه اي است که ميتواني
عشق مرا به خودت در آن ببيني
 آن وقت درروزهاي باراني
هيچگاه از کنارپنجره کنار نمي رفتي...